คนขี้เมา
เหล้าแรงแสบคอ — ไม่เมาก็แปลก
ทำไมเดินโยกเยก? ทำไมอารมณ์พุ่งตลอด? ทำไมเห็นเป็นภาพซ้อน? เพราะสิ่งที่ไหลในเส้นเลือดคุณไม่ใช่เลือด — เป็นแสงโสม! เป็นเหล้าขาว! เป็นเบียร์ช้าง! เป็นเหล้าปั่นจากร้านข้างทาง! โอ้ แอลกอฮอล์อันรุ่งโรจน์ — ทุกหยดแสบ ทุกหยดเดือดพล่าน คุณชินกับการเทเหล้าใส่กระบอกน้ำแล้วดื่มเหมือนน้ำเปล่าหรือยัง? เหล้าอันวิเศษ! ทำให้คุณเป็นนักเล่าเรื่องบนโต๊ะอาหาร แล้วก็เป็นนักปรัชญากอดชักโครกตอนตี 2 ทำให้คุณรู้สึกเหมือนกวีไนท์คลับ เปลวไฟไม่มอดกลางจักรวาล — จนกระทั่ง 10 โมงเช้าวันถัดมา หัวคุณเหมือนวอลนัทแตก ริมฝีปากเกรอะกรังบาปของเมื่อคืน วิญญาณหดตัวอยู่มุมห้อง คุณเข้าใจในที่สุด: นักพูดตบโต๊ะเมื่อคืนนี้ กลายเป็นขี้เมาไปเรียบร้อยแล้ว