คนโง่
จริงเหรอ? ฉันโง่จริงๆ เหรอ?
ในสมองของ IMSB มีนักรบขั้นสุดสองคนที่สู้กันไม่มีวันตาย: คนหนึ่งชื่อ "กูไปเลย!" อีกคนชื่อ "กูมันโง่!" เมื่อ IMSB เจอคนที่ชอบ คนแรกจะพูด: บุกเลย! ขอไลน์! ชวนกินข้าว! รักต้องตะโกน! คนที่สองตอบ: เขาจะมาสนใจแกทำไม? ไปก็อายเปล่า! ผลสุดท้าย: จ้องหลังเขาจนหายลับตา แล้วหยิบมือถือขึ้นมาเสิร์ช "วิธีเอาชนะโรคกลัวสังคม" IMSB ไม่ได้โง่จริง แค่ละครในหัวของคุณยาวกว่าหนัง Marvel ทุกเรื่องรวมกัน
โหดกับตัวเองยิ่งกว่าคนอื่น — ถ้าใครชม ต้องdouble check ก่อนว่าล้อเล่นรึเปล่า
สัญญาณในหัวสับสน — มักค้างอยู่ที่ "ฉันคือใคร?"
อยากขยันก็อยาก อยากนอนก็อยาก — คณะกรรมการคุณค่าประชุมกันบ่อย
ระบบเตือนภัยในความสัมพันธ์ไวมาก — "อ่านแล้ว" แต่ไม่ตอบก็มโนไปถึงตอนจบได้
ลงทุน แต่มีแผนสำรอง — ไม่มีวัน all-in
ต้องการทั้งความใกล้ชิดและความเป็นอิสระ — แบบปรับได้
มองโลกผ่านฟิลเตอร์ป้องกัน — สงสัยก่อน เข้าใกล้ทีหลัง
กฎที่หลีกเลี่ยงได้ก็หลีก — ความสบายและอิสระมาก่อน
ความรู้สึกมีเป้าหมายต่ำ — หลายเรื่องรู้สึกเหมือนทำไปงั้นๆ
ระบบหลีกเลี่ยงภัยเปิดก่อนความทะเยอทะยาน — เน้นเลี่ยงความเสี่ยง
มักวนคิดหลายรอบก่อนตัดสินใจ — การประชุมในหัวล่วงเวลาบ่อย
การลงมือทำกับเดดไลน์มีความสัมพันธ์ลึกซึ้ง — ยิ่งดึกยิ่งตื่น
มีคนมาคุยก็คุย ไม่มีก็ไม่ฝืน — ความยืดหยุ่นทางสังคมปานกลาง
ชอบความใกล้ชิดและรวมเป็นหนึ่ง — สนิทแล้วดึงคนเข้าวงในเร็ว
อ่านบรรยากาศก่อนพูด — สมดุลระหว่างความจริงใจกับมารยาท